Heeft God een plan met jou?

Het leven is niet iets dat je moet “uitvinden” of waar je naartoe moet werken. Het gaat niet om het juiste pad zoeken of de perfecte bediening vinden. Het gaat om ontdekken wie je werkelijk bent. Alles draait om de liefde die God voor je heeft—een liefde die je steeds dieper mag leren kennen en waarin je jezelf mag vinden.

We zijn vaak zo druk bezig met “dingen doen” voor God. We zoeken naar Zijn plan, vragen Hem wat we moeten doen, hoe we het moeten aanpakken. Maar misschien is dat wel de verkeerde vraag. Wat als het niet gaat om doen, maar om zijn? Wat als Gods verlangen simpelweg is dat we wandelen met Hem, zoals Adam en Eva dat deden? Elke dag samen, dichtbij.

Door die wandeling ontdekken we vanzelf waar onze gaven en verlangens liggen, wie we zijn, hoe Hij ons gemaakt heeft. God, de Vader, Zoon en Heilige Geest, zijn als een dans—drie personen, verschillend maar altijd één, nooit los van elkaar. En wij? Wij zijn daarin uitgenodigd. De dans ligt niet vast, hij is een ontdekking. Hoe meer we verbonden zijn met God, hoe meer onze stappen in harmonie zullen zijn met de Zijne. Het is iets speels, iets moois.

Toch raken we soms verstrikt in de vraag: Wat wilt U dat ik doe? Hoe moet ik dit aanpakken? Waar moet ik heen? Maar echte vrijheid ligt niet in het vinden van antwoorden. Vrijheid ligt in bij Hem zijn. Daar is ruimte om te ontdekken.

Echte vrijheid ligt niet in het vinden van antwoorden. Vrijheid ligt in bij Hem zijn.

Op dit moment ben ik bezig met het thema persoonlijke vrijheid, waar ik in april over zal spreken tijdens Going Deep. Dit bracht me terug naar een bijzonder moment van gisteren. In het Huis van Gebed had ik een onverwachts pastoraal gesprek met een vrouw die binnenstapte. Ze had even aandacht nodig, een luisterend oor, een gebed. Terwijl ik voor haar bad en haar in het licht van God plaatste, raakte ze zichtbaar ontroerd.

“Wat bijzonder,” zei ze. “Dat je me in Zijn licht plaatste.”

Dat is waar het om gaat.

Ze vertelde me hoe vaak ze de woorden hoort: “Sta op en schitter!” Maar telkens voelt het als een opdracht. Ik moet opstaan. Ik moet schitteren. Ik moet zoveel.

Maar draait het daar wel om?

Moeten wij schitteren? Of is het juist God die schittert in ons?

Haar worsteling raakte me, want ik begreep precies wat ze bedoelde. Er schuilt een valkuil in al ons streven, in al onze inspanningen voor Gods Koninkrijk. Voor we het weten, draait alles weer om ons. Onze bediening. Ons werk. Onze taak.

Maar de waarheid is zoveel eenvoudiger, zoveel dieper: God geniet van jou. Niet om wat je doet, maar om wie je bent.

Dat besef—die liefde—brengt rust. Het geeft diepe vrede. En juist dán, als we gewoon zijn bij Hem, zullen we schitteren.

Ida Klepper