Home » BLOG » Als de muren vallen…

Als de muren vallen…

Zoals gewoonlijk start het nieuwe jaar in de maand januari altijd met een Week van Gebed. Wereldwijd wordt dan door miljoenen christenen samen gebeden. Een prachtig initiatief dat ook in Nederland is opgepakt en in veel plaatsen komen gelovigen samen om in eenheid met elkaar voorbede te doen. Dat zijn de momenten dat er over kerkmuren heen gekeken kan worden en gelovigen elkaars kerk bezoeken om het met elkaar uit te roepen naar God. 

De Week van Gebed wordt altijd georganiseerd om de eenheid tussen de diverse kerken te bevorderen. Jezus bad dat Zijn volgelingen allen één zouden zijn (Joh. 17: 21) en daarom werd er door de organisatie in het begeleidend boekje het gebed uitgesproken of de Heer ons bij wil staan, onze wonden te verzorgen en ons zo in staat te stellen de weg van de oecumene met vertrouwen en hoop te bewandelen.

Zelf hebben we die eerste avond hard gebeden dat de muren van religie zouden vallen en dat we als verschillende kerken in het land elkaar de hand willen reiken. Immers dan pas kan de wereld Jezus in ons herkennen. Hoe vaak blijven we als gelovigen gefocust op onze eigen kerk, zien we elkaar zelfs soms als “concurrent”? Dan vergeten we de woorden die Jezus bad in Gethsemané inhoud te geven: ‘Opdat zij alleen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt.’

Op de eerste avond toen de Week van Gebed van start ging, raasde een flinke storm over het land. Het is de traditie dat elke storm een naam krijgt en deze keer werd voor de naam Isha gekozen. Niemand zal zich het gerealiseerd hebben, maar de naam Isha betekent: God is mijn Redder. Hoewel van Hindoestaanse oorsprong, is de naam toepasselijk gekozen in een Week van Gebed. Want of de naam nu Hindoestaans, Islamitisch of Hebreeuws is, de betekenis blijft dezelfde. En hoe mooi is het om de Week van Gebed te starten met zo’n proclamatie: God is mijn Redder!

De volgende morgen keek ik uit mijn raam en zag verbaasd hoe de storm Isha ons gebed letterlijk had beantwoord: De eeuwenoude muur die al jaren de grens met onze buren had gemarkeerd was gevallen! Was dit een symbolische gebedsverhoring? Zal dit jaar de eenheid tussen kerken meer gestalte krijgen? De jeugd gaat ons voor, want zij komen al jaren samen in samenkomsten waar het niet uitmaakt of je Hervormd, Gereformeerd of Evangelisch bent. De nieuwe generatie geeft hoop voor de toekomst. Als de muren van religie vallen en we de relatie met Jezus bovenaan zetten dan zullen we elkaar zeker kunnen vinden…

Ik zie een kerk zonder muren,
waar deuren altijd open staan;
Waar God mensen heen kan sturen, 
die daar lachend binnengaan.
Waar mensen elkaar niet verdringen,
omdat iedereen elkaar daar ziet
en waar ze eenparig samen zingen,
woorden van een nieuw profetisch lied.

Ik zie een kerk zonder drempels,
zodat niemand struikelen kan;
zonder etiketten meer of stempels,
geen verschil meer tussen vrouw of man.
Ik zie een kerk in veel kleuren,
als een licht in een donkere nacht,
een plek waar wonderen gebeuren,
omdat zij vol is van Gods kracht.

Ik zie zo’n kerk in mijn dromen.
Is het een waarheid wat ik zie?
Zal zo’n kerk er wel komen?
Zie ik een belofte of een fantasie?
Dan begin ik een stem te horen,
Die ik herken – zo spreekt de Geest:
Alleen door Mij wordt zo’n kerk geboren.
Dan weet ik: dit is geen droom geweest.

0 reacties

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *